Select Page

Conversas na auga

Festa rachada. A peste segundo Camus (IX)

Festa rachada. A peste segundo Camus (IX)

 

Como isto vai para longo demorei moito seguir co meu “La peste” de Camus, teño unhas páxinas sen rematar, como se non puidese facelo mentres esta praga que nos asola non dea rematado. Será unha secuela anímica?

Leo na novela:

Ler máis

Traxedia ou farsa

Traxedia ou farsa

“Hegel di nalgunha parte que todos os grandes feitos e personaxes da historia universal aparecen, coma se dixésemos, dúas veces. Pero esqueceu de engadir: unha vez como traxedia e a outra como farsa”.”Der Achtzehnte Brumaire des Louis Bonaparte” Karl Marx 1852

“Os homes fan a súa propia historia, pero no a fan ao seu libre albedrío, baixo circunstancias que eles propios escollen, senón baixo aquelas circunstancias nas que se atopan, que existen e que lles foron legadas polo pasado” segue o texto citado case que ao inicio, e isto ven a conto de que eu percibindo en moitos de nós que cremos coñecer e actuamos cun como se chama agora “adanismo” que deixa en cativo nivel as nosas análises á luz da historia, aínda que sexa ben recente.

Ler máis

Orán ou Aushwitz? A peste segundo Camus (VIII)

Orán ou Aushwitz? A peste segundo Camus (VIII)

Seica máis aló dos cambios de actitude que provoca nas distintas persoas unha praga como a peste nunha colectividade, “La Peste” sempre foi lida como unha grande metáfora de como reaxiron os franceses ante a ocupación alemá nazi. Poucos parágrafos son tan evidentes como estes que traduzo hoxe.

No nivel no que permaneceu a peste a partir do mes de agosto, a acumulación de vítimas rebordou con moito as posibilidades que se podía permitir o noso pequeno cemiterio. Tivérase a ben botar abaixo un dos panos do balado, para dar aos mortos un desafogo nos terreos da contorna, pero axiña houbo que atopar outra fórmula. De entrada, decidiuse enterrar os mortos pola noite, o que permitiu tamén, deixar de lado algúns miramentos. Podíanse amorear os corpos cada vez máis e máis nas ambulancias. Paseantes tardíos que, saltándose as normas, aínda andaban nos bairros da periferia despois do toque de queda (ou os que non tiñan outra polo seu traballo) atopaban ás veces grandes ambulancias brancas desfilando a toda velocidade facendo resoar o súa sirena deslucida nas rúas ocas da noite. Precipitadamente os corpos eran arroxados nas fosas. Aínda ben non tiñan rematado de basculalos cando xa as padas de cal viva cubrían as súas faces e a terra cubríaas de xeito anónimo, en buratos que cada vez furaban mais fondos.

Ler máis

Os enterros. A Peste segundo Camus (VII)

Os enterros. A Peste segundo Camus (VII)

A noite tamén chegara aos corazóns e as verdades como as lendas que se contaban a respecto dos enterros non estaban precisamente feitas para tranquilizar aos nosos concidadáns.

Tratase de falar dos enterros tamén, pero o narrador ten pudor, pide desculpas. Sabe que se lle pode reprochar por iso, pero a única desculpa é que os enterros sucedéronse ao longo de todo este tempo e que, dalgún xeito, foi obrigado, como todo o mundo, por certo, a ocuparse deles. Non se trata, en calquera caso, que guste dese tipo de cerimonias, é máis, prefire a sociedade dos vivos, e por poñer un exemplo, os baños no mar. Pero, aínda por riba, os baños de mar foran prohibidos e a sociedade dos vivos temía ao decurso da xornada verse obrigada a ceder o paso á sociedade dos morto. Era evidente. Certamente que sempre se podía facer o esforzo de non vela, trancar os ollos e rexeitala, pero a evidencia ten unha forza terríbel que sempre arrastra todo. Como, por exemplo, negar os enterros o dia que lle toca aos teus seres queridos ir ao sepulcro?

Ler máis

Rompendo a corentena mental

Rompendo a corentena mental

Tiña pensado darlle voz só ao Albert Camus para non falar deste pesadelo que nos veu de imprevisto e que está a trastocar todo, todo, mesmo a maneira de razoar.

Non digo nada dos media porque eses sempre estiveron ao que estiveron, pero o que vexo as rrss mete medo o que nos está a pasar.

Ler máis

A peste segundo Camus (VI)

A peste segundo Camus (VI)

Sigo co Camus. A verdade que vexo un problema ao traducir “homme/s” porque moitas veces hoxe non sería correcto e non inclusivo, máis ben habería que traducir por “persoa/s”. Son consciente diso pero respecto o orixinal.

XII. Así pois, ao longo das semana, os prisioneiros da peste levábano como podían. Algúns, como Rambert, chegaban incluso a imaxinar, ben se vía, que aínda eran homes libres, que aínda tiñan libre albedrío. Pero, de feito, daquela xa se podería dicir, a meiados de agosto, que a peste abarcaba todo. Xa non había destino individual, só unha vivencia colectiva que era a peste e sentimentos compartidos por todos. O máis grande era a separación e o exilio co que conlevaba de medo e de revolta.

Ler máis

A peste segundo Camus (V)

A peste segundo Camus (V)

Breve conversa entre o xornalista Rambert que quere escapar da cidade para ir coa súa moza en París, co funcionario Tarrou e o médico Rieux que están a organizar patrullas sanitarias.

Preguntoulle a Rieux como andaban as formacións sanitarias. Había xa cinco equipas de traballo. Agardaban conformar aínda máis. O xornalista estaba sentado sobre o seu leito e parecía moi ocupado nas súas unllas. Rieux fitaba a súa silueta pequena e vizosa, encrequenada no borde da cama.

– Sabe, doutor, dixo, teño matinado moito sobre a súa organización. Se non colaboro con vostede é porque teño  as miñas razóns. Polo demais, creo que eu xa fixen abondo pola humanidade, fixen a guerra en España.

– En que bando? preguntou Tarrou.

– No dos vencidos. E dende aquela teño reflectido un chisco.

– Sobre que? comentou Tarrou.

– Sobre a afouteza. Agora sei que o home á capaz de grandes accións. Pero se non é capaz de grandes sentimentos, non me interesa.

– Teño a impresión de que somos capaces de calquera cousa, dixo Tarrou.

-Non, o home é incapaz de sufrir ou de ser feliz durante moito tempo. Logo, non é capaz de nada que mereza a pena.

Ler máis

A peste segundo Camus (IV)

A peste segundo Camus (IV)

Hoxe escolmo uns anacos que Camus adica ao voluntarismo e determinación dalgúns oraneses fronte a resignación cristián orneada dende os púlpitos.

VIII. O narrador no tiña intención de darlle mais importancia a esa cuadrillas sanitarias da que tiñan. Outros moitos dos nosos concidadáns no seu lugar cederían á tentación de esaxerar ese traballo. Pero o noso narrador está máis tentado de crer que dando demasiada importancia a esas boas accións, estaríase a fin de contas facendo unha homaxe indirecta pero poderosa ao mal.  Pois deixaría entrever a sospeita de que esas boas accións non custan tanto porque son raras e que a maldade e a indiferenza son os motores máis comúns nas accións das persoas. Pero esta é unha idea que o narrador non comparte. O mal que hai no mundo vén case sempre da ignorancia, e a boa vontade se non é ilustrada pode facer tantas desfeitas como a maldade. Os homes son máis ben bos antes que malvados, pero en verdade ese non é o asunto. Ora ben, ignoran en maior ou menor medida, sendo a iso ao que se lle chama virtude ou vicio, o vicio máis desesperanzador é o da ignorancia que cre saber todo e que se permite a si propio matar. A alma do verdugo é cega e non hai verdadeira bondade nin amor verdadeiro sen a máxima clarividencia posíbel.

Ler máis

A peste segundo Camus (III)

A peste segundo Camus (III)

Seguimos coa lectura do noso Camus e seguimos atopando, mutatis mutandis, cada vez máis paralelismos entre a Arxelia de 1947 e o que estamos a vivir nesta parte do mundo na que estamos.

VI. En vano, todas as noites nos bulevares, un vello iluminado, con chapeu de feltro e un pasado de moda enorme lazo á Lavallière,

…sortea o xentío repetindo sen cesar: “Deus é grande, vinde a el”, todos diríxense en dirección contraria cara algunha cousa sen saber moi ben o que pero que lles parecía máis urxente que Deus.  Ao principio, cando pensaban que era unha enfermidade como calquera outra, a relixión tiña o seu espaza. Pero en canto se viu que isto era serio, acordaron de desfrutar. Toda a anguria que despois dunha longa xornada amosan as súas facianas devía, nun solpor ardente e poeirento, nunha especie de excitación esvaida, unha liberdade sen xeito que enfebrecía a todo o mundo.

Ler máis

A peste segundo Camus (II)

A peste segundo Camus (II)

Os virus varían e mutan, pero Nós seguimos a ser os mesmo bechiños.

Seguindo o relato de Camus vou escolmando anacos que vexo de interese e que caracterizan a evolución da cidade de Orán, pechada en si mesma pola peste bubónica, e con certas concomitancias co que estamos a vivir neste confinamento primaveral do Coronavirus. Seica os virus son uns expertos na mutación: Nós, humanos, non deixamos de ser o mesmo bichiño despois de varias décadas, ainda que tamén, hai que recoñecelo, estamos a percibir alguhas mutacións, sobre todo nos temperamentos por mor do peche.

Ler máis

Categorías

Comentarios recentes