Select Page

Conversas na auga

A peste segundo Camus (II)

A peste segundo Camus (II)

Os virus varían e mutan, pero Nós seguimos a ser os mesmo bechiños.

Seguindo o relato de Camus vou escolmando anacos que vexo de interese e que caracterizan a evolución da cidade de Orán, pechada en si mesma pola peste bubónica, e con certas concomitancias co que estamos a vivir neste confinamento primaveral do Coronavirus. Seica os virus son uns expertos na mutación: Nós, humanos, non deixamos de ser o mesmo bichiño despois de varias décadas, ainda que tamén, hai que recoñecelo, estamos a percibir alguhas mutacións, sobre todo nos temperamentos por mor do peche.

Ler máis

A peste segundo Camus (I)

A peste segundo Camus (I)

O que ten estar recluido é o tempo que podes adicar a cousas que noutros momentos non poderías nen se che pasarían pola cabeza, como poder transmitir sensacións, ideas e pensamentos sobre o que está a pasar.

A verdade que cando me puxen a reler “La Peste” de Camus, cheguei á conclusión de que todo estaba escrito, e xa que logo moito mellor ca min. Por iso adiqueime a traducir do francés ao galego uns pequeno anacos soltos da edición na colección Folio de Gallimard 1947. Xa sei que está traducida ao galego, pero isto tamén é para matar o tempo, aí van uns poucos, seguirei: Ler máis

Os teus contactos mortos

Os teus contactos mortos

Supoño que todos máis ou menos tivemos algunha baixa na nosa listaxe de contactos no móbil. É ben certo que máis cando tes uns aniños e menos cando aínda che queda moito percorrido.

Ti cantos levas?

Teño que recoñecer que non borrei ningún, na miña descarga tamén que non os teño contados, pero a ollo seguro que pasan ben dun par de ducias. Non é moito, dado que en total ando polos 1.000 pasados, pero ultimamente vaise acelerando a cousa… digamos que inexorabelmente.

Ler máis

Os pardais de Enschede

Os pardais de Enschede

A Coruña sen pardais?

Hai un par de anos que veño observando unha diminución drástica dos pardais na nosa cidade. Aínda hai ben pouco estes simpáticos paxariños viñan comer as migallas que caían das nosas mesas cando estabamos nunha terraza dun bar o cafetaría, hoxe case nin se ven.

Ler máis

Non será porque non se avisou. Maastricht revisado

Non será porque non se avisou. Maastricht revisado

Non hai como revisar a historia, non só a dos feitos, senón tamén a do pensamento e a da acción política. Lembro aqueles tempos non que moitos diciamos “Mercado Común Europeo, ruína do pobo galego” e eramos alcumados de catastrofistas, retrógrados contrarios a un mundo feliz de cidadáns europeos iguais. Prometíanos o paraíso, a modernidade, unha “converxencia” con esa Europa dourada que dende o illacionismo do franquismo se nos presentaba como a única saída cara o benestar.

Hoxe, temos moita máis capacidade para xulgar estes procesos de integración europea, a resultante para o noso País, na nosa economía e mesmo na nosa poboación, do que provocaron o Tratado de Maastricht e os que viñeron despois.

O cabreo de Macrón do que tanto se fala destes días, o austericidio imposto pola Alemaña de Merkel, a morte implacábel da economía grega, a fuxida do RU, etc… non deixan de estar xa implícitos e mesmo “prognosticados” neste traballo feito or XM Beiras e Xesús Veiga para o BNG. Tratado de Maastricht 1. Lúcido e terribelmente agoreiro. Paseino dunhas fotocopias mecanografadas a un pdf, creo que mantiven todo menos o paxinado, tamén o xeito de escribir o galego de hai 17 anos ten o seu aquel.

Ler máis

Os gatos mimosos de Istanbul

Os gatos mimosos de Istanbul

É ben sabido, e tense escrito moito sobre diso, da hecatombe gatuna que induciu a súa satanización pola Igrexa Católica, provocando unha persecución que deu nunha proliferación desmesurada das ratas e ratos, por ausencia do depredador nato, vehículo idóneo para á propagación da peste negra na Europa do século XIV, praga que deixou reducida a poboación dalgúns lugares a un terzo da que tiña antes do andazo.

https://culturacolectiva.com/historia/la-gran-matanza-de-gatos-influyo-en-la-proliferacion-de-la-peste-negra

Ler máis

Ao outro lado da Marola

Ao outro lado da Marola

Hoxe o mal tempo, causas descoñecidas polo momento, a falla de previsión tal vez, non ter feito nada serio para paliar estas catástrofes, fan que o outro lado da Marola estea de actualidade, de triste actualidade.

De novo o noso mar, a nosa costa en perigo aínda que digan que por sorte estaba baleiro. Non podemos resignármonos. Dende “Fronte a Marola” non podiamos ficar calados: NUNCA MÁIS!

Foto de Iria. Grazas.

Extinción?

Extinción?

Veño de ver o filme “O que arde” teño que dicir que me impactou fortemente. O sentimento de empatía, de ser o mesmo que as persoaxes, aló no fondo, é vívida.

Ler máis

A patria da primeira vez

A patria da primeira vez

Onte asistín a un acto de despedida dun mozo, fillo dun bo amigo, que morreu nun accidente de tráfico, sen avisar, como adoitan acontecer estas desgrazas. Un acto emotivo, de poñer as sensibilidades a flor de pel e de ollos húmidos, cando non de saloucos. Pero non é iso o que me ficou mais vívido, máis marcado.

Ler máis

Por que satanizar a nación?

Por que satanizar a nación?

Estes días que andei un pouco recluído e tiven tempo para fedellar en cousas que tiña gardadas atopei unha tese do PSG que se aprobara nun Congreso creo que aló polo 1978  nunha sesión celebrada no Quiosco Alfonso da Coruña. Tiña reflexións moi interesantes sobre as nacións e as clases sociais na Historia, si, Historia así con maiúscula.

Agora que anda todo tan revolto, tempos nos que a perversión da palabra que comentaba nun post o outro día, cando á cuestión nacional se lle chama problema territorial, ou cando se iguala nacionalismo liberador co imperialismo agresivo, hai argumentos que recollo e poño aquí a seguido. Trátase mesmo dunha paráfrase ou dunha adaptación do texto orixinal ao meu xeito de contalo. É moi longo, xa o sei, pero podes facer unha lectura rápida nos destacados e se che interesa entra no texto completo

Ler máis

Categorías

Comentarios recentes