Select Page

Conversas na auga

Xa vai para 50 anos.

Foto do lavadoiro do PIpelo e da Fortaleza, hoxe o Cantón

Colaboración aumentada para publicación do 50 aniversario da Agrupación “Francisco Lanza”

O título desta fermosa película de Fellini na que, el xa vello, tira das súas lembranzas de neno na súa vila natal, incítame do mesmo xeito a tirar eu da miña memoria para apuntar na celebración do 50 aniversario da Agrupación Cultural cousas que teño gravadas moi dentro. Como tiña limitación de espazo, agora nesta versión para o blog engado algún detalle máis.

O núcleo inicial que deu lugar a moitas historias posteriores foi un grupo de nacionalistas cos que tiven a sorte de atoparme e de conxeniar: Lalo, Falo, Pedro, e outros máis. Lembro que dende o primeiro día incitáronme a falar galego, que daquela eu non tiña como lingua usual aínda que xa gostaba dela grazas aos libros en galego que tiña atopado na nosa casa do Cantón no faiado e que a maioría pertenceran ao noso tío exiliado Juan López Durá, e a un non sei que que me turraba.

Ler máis

Bárcenas-Rajoy un “Pas de deux” con dous finais

Aló polo mes de xullo de 2013 fixen esta pequena colaboración no xornal LV. Nesta categoría de Exhumacións non ven mal facer un pouco de historia. Vai tal cal.

Coma no ballet clásico, tras unha barafunda de danzantes arremuiñadas, a música tórnase máis seria e iníciase o “pas de deux”. Este paso executado por dúas persoas, normalmente unha muller e un home, pero tanto ten para este simil, contén varias figuras canónicas: o “paseo” no que a bailarina sobre a punta dun só pe xira sostida polo bailarín que camiña ao seu redor, as “pirouettes” nas que o bailarín (des)estabiliza á bailarina para que poida xirar cada vez máis veloz, ou a “levantada” na que a bailarina en pose de paxariña é alzada en peso polo bailarín.

Ler máis

Pero ten remedio isto?

Pero ten remedio isto?

(Artigo meu publicado no periódico  A PENEIRA  de decembro do ano da peste).

Hai que paralos!

Creo que ninguén que teña un pouco de cabeciña pode non darse conta de que cada día que pasa é máis evidente que as cousas van mal para este recuncho que é o noso país Galiza. Non son eu dos que gosta de lamber a feridas e andar choromicando pero tampouco dos que non olla o que está a acontecer sen querer ver todo, o bo e o mau.

Ler máis

Cogombros agridoces, como a vida mesma!

Cogombros agridoces, como a vida mesma!

INGREDIENTES

Cogombros a ser posible sen madurar moito para que no teña moita semente. Vale calquera tamaño.Vinagre de viño branco. Especias e herbas variadas: mostaza en gran, xenxibre en po, grans de pementa, eneldo, admite o que che guste. Azucre. Auga e sal gordo.

Corta os cogombros consernado a pel nun tamaño regular ao teu gusto, non moi finos e ponos nun coador con un bo puñado de sal gordo unha media hora, despois pasa por auga lixeiramente baixo a billa e deixar escorregar ben. Méteos nun recipiente e cóbreos co liquido quente.

Ler máis

Rematou?  A Peste segundo Camus (X)

Rematou? A Peste segundo Camus (X)

Teríalle gustado voltar ser aquel que, ao principio da epidemia, desexaba dun so brinco chimpar fóra da cidade

…e lanzarse ao encontro desa que amaba. Pero sabía que iso xa no era posíbel. Todo tiña cambiado, a peste tiña inoculado nel un despiste que, con toda a súa forza, trataba de negar, e que, sen embargo, continuaba dentro del como unha xorda anguria. En certo sentido, tiña a sensación de que a peste rematara demasiado bruscamente. A felicidade viña a toda velocidade, os acontecementos ían máis rápido que a espera. Rambert sabía que todo lle seria entregado dun golpe e que a ledicia é unha queimadura que non se pode saborear.

Ler máis

Amarcord

Amarcord

Rousseau en “Les Confessions”:

« Je n’ai rien tu de mauvais, rien ajouté de bon; et s’il m’est arrivé d’employer quelque ornement indifférent, ce n’a jamais été que pour remplir un vide occasionné par mon defaut de mémoire. J’ai pu supposer vrai ce que je savais avoir pu l’être, jamais ce que je savais être faux.

Toda unha proclama -e aviso a navegantes, por certo-, do seu autor no que e considerado o primeiro, e canónico, libro de memorias da historia da literatura. Unha proclama da súa honradez ao tempo que un aviso a quen tente meter a navalla a atopar inexactitude. Trataríase de ornamentacións varias ou falla de fidelidade aos feitos por falla de memoria no escrito. Rousseau defende a veracidade do que relata, iso si, sométese ao xuízo do lector mellor informado.

Ler máis

Festa rachada. A peste segundo Camus (IX)

Festa rachada. A peste segundo Camus (IX)

 

Como isto vai para longo demorei moito seguir co meu “La peste” de Camus, teño unhas páxinas sen rematar, como se non puidese facelo mentres esta praga que nos asola non dea rematado. Será unha secuela anímica?

Leo na novela:

Ler máis

Traxedia ou farsa

Traxedia ou farsa

“Hegel di nalgunha parte que todos os grandes feitos e personaxes da historia universal aparecen, coma se dixésemos, dúas veces. Pero esqueceu de engadir: unha vez como traxedia e a outra como farsa”.”Der Achtzehnte Brumaire des Louis Bonaparte” Karl Marx 1852

“Os homes fan a súa propia historia, pero no a fan ao seu libre albedrío, baixo circunstancias que eles propios escollen, senón baixo aquelas circunstancias nas que se atopan, que existen e que lles foron legadas polo pasado” segue o texto citado case que ao inicio, e isto ven a conto de que eu percibindo en moitos de nós que cremos coñecer e actuamos cun como se chama agora “adanismo” que deixa en cativo nivel as nosas análises á luz da historia, aínda que sexa ben recente.

Ler máis

Categorías

Comentarios recentes